راه می روم تا سیگارم تمام شود ، نه! سیگار هایم را تمام می کنم و آنقدر راه می روم تا ذهنم را خالی کنم. زخم کهنه دوباره سر باز کرده و سینه ام را به سوزش در آورده است.

انگار نفرینی است ابدی که رهایی از آن نا ممکن است. هر بار که فکر می کنم آن تلسم یا نفرین ؛ شکسته است و چند شب بدون از خواب بیدار شدن شب را به صبح می رسانم ، دوباره به سراغم می آیید و مرا به درون خود می کشد. چند سالی است که می گذرد و من هنوز با آن کنار نیامده ام. نمی توانم ، می خواهم اما نمی توانم فراموش کنم.

نه اینکه خسته شده باشم و یا بر عهد خود پایبند نباشم . نه ! از این تکرار می ترسم، آری می گویم می ترسم .

نه بر آن فردایی که پر از امید است امیدی دارم و نه توان و جرأت به زیر خاک رفتن را.

خیابان ها پر جمعیت تر از همیشه اند ، مردم به میهمانی بهار می روند و من به میزبانی مهمان همیشگی ام "تنهایی".